Extreme sereniteit
Albumrecensie: Fred Hersch – The Surrounding Green
Op het nieuwe trio-album ‘The Surrounding Green’ van jazz-pianist Fred Hersch klinkt niets gehaast en wordt niets moeilijker gemaakt dan het is. Hersch heeft zich gerealiseerd dat kunst die alleen om spektakel draait, oninteressant is. Wat resteert in zijn muziek is pure ontspanning.
De Amerikaanse Hersch werd al 17 keer genomineerd voor de Grammy’s. Veel van zijn albums vormen een mix van jazz-standards en eigen composities - zo ook ‘The Surrounding Green’. 10 jaar geleden was een laatste zweem van bewijsdrang nog duidelijk in het spel van Hersch terug te horen, op het alom geprezen live-album ‘Sunday Night at the Vanguard’. Een album vol venijn en duizelingwekkende solo’s: Hersch trok alles uit de kast. Daardoor voelde het geheel soms wat geconstrueerd, alsof Hersch vooral wilde aantonen dat hij de afgelopen jaren zijn arpeggio’s goed had bijgehouden.
Muziek draait niet om arpeggio’s, en iemand als Fred Hersch weet dat. Op ‘The Surrounding Green’ spreken niet het venijn en de bewijsdrang, maar de rust en het plezier. Kalm kabbelt de muziek van Hersch, Drew Gress en Joey Baron voort, soms plotseling vertragend (‘Plain Song’) dan weer licht onstuimig (‘Embraceable You’), maar altijd met die ontspanning in het achterhoofd.
Hier en daar wordt het bijna te kalm. Dan klinkt de muziek niet als een beek in beweging maar als stilstaand water. Geen ritme of puls, niets om je voet op mee te bewegen. Is het zo bedoeld, het verdwijnen van het getik van de drums, de akkoorden die in de lucht blijven hangen zonder ergens naar toe te gaan? Meer dan de helft van de nummers van ‘The Surrounding Green’ zoekt die leegte op in de muziek - eigenlijk vaker dan had gehoeven. Tegelijk geven de leegtes een mooi contrast met het moment waarop de bandleden elkaar juist wel vinden en het geheel weer begint te stromen, zoals op ‘Palhaço’. Alsof je de steen die het beekje zo lang blokkeerde eindelijk van zijn plaats trekt.
De sereniteit op dit album grenst aan het extreme, zoals improvisaties van Hersch op eerdere albums dat ook deden - en toch komt hij met beide uitersten weg. De reden: het pianogeluid van Hersch blijft bijzonder, onafhankelijk van de setting. Dat Fred Hersch bijna zeventig is, blijkt voor de kwaliteit van zijn albums geen probleem. In de Village Vanguard liet Hersch zien nog genoeg vuur te bezitten, maar nu kiest hij voor een rustige oude dag.